กบฟุ้งซ่านตัวหนึ่งนั่งอยู่ข้างกำแพงวัด
ทุกเช้ามันเฝ้าดูพระออกเดินบิณฑบาตตั้งแต่เช้ามืด
พอพระกลับมาถึงวัดเพื่อฉันเช้า...
กบมันนึกในใจ อยากเกิดเป็นพระ เป็นพระสบายดี
มีคนถวายอาหารให้กินทุกวัน...
เมื่อพระฉันเสร็จก็นำอาหารที่เหลือมากมายนั้นไปให้เด็กวัดกินต่อ
แล้วเด็กวัดก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อย..
ตอนนี้ กบเปลี่ยนใจอยากเกิดเป็นเด็กวัดแล้ว
เพราะสบายกว่าพระ
มันเห็นเด็กวัดหลายคนตื่นสายได้และไม่ต้องออกตามพระ
ไปบิณฑบาตก็ได้
สบายกว่าเยอะเลย...
เมื่อเด็กวัดกินเสร็จ
ก็โกยเศษอาหารที่เหลือทั้งหมดให้หมาวัดไปกินแล้ว
เด็กวัดทุกคนก็ไปช่วยกันล้างจาน...
ถึงตอนนี้กบเปลี่ยนใจอยากเกิดเป็นหมาวัดแล้ว
เพราะไม่ต้องล้างจานเหมือนเด็กวัด
สบายกว่า ...
พอหมาวัดกินอาหารเสร็จก็แยกย้ายไปทำหน้าที่เฝ้าบริเวณวัด
คอยเห่าคนแปลกหน้า...
ฝูงแมลงวันก็บินมาตอมและกินเศษอาหารต่อจากหมาวัด
ถึงตอนนี้กบเปลี่ยนใจ(อีกแล้ว) อยากเกิดเป็นแมลงวัน
เพราะสบายที่สุดไม่ต้องทำอะไรเลย
หนำซ้ำยังมีกองอาหารให้กินไม่มีหมดด้วย...
ขณะที่เจ้ากบฟุ้งซ่านกำลังคิดเพลินๆอยู่นั้น
พอดีหันมาเห็นแมลงวันบินมาใกล้ๆ
จึงใช้ลิ้นตวัดเอาแมลงวันเข้าปากตัวเองกินโดยสัญชาตญาณ..
ถึงตอนนี้ กบฟุ้งซ่านจึงบรรลุธรรมฉับพลัน
(Sudden knowledge)
คิดได้ว่า เอ้อ เป็นตัวของเราเองนี่แหละดีที่สุดเลย
(The best to be yourself)
จงเชื่อมั่นในตัวเอง (Be yourself)
เป็นตัวเองน่ะดีที่สุดแล้ว.....
English
