"ตอกตะปูลงตรงนะเจ้าเด็ก

เสียงเป๊กตีตรง ลงที่หัว

เมื่อเจ้าตีเหล็กนะเจ้าเด็ก

เจ้าอย่ากลัว ตีเมื่อตัวเหล็กยังแดง

เป็นแสงไฟ เมื่องานมีที่ต้องทำ นะเจ้าเด็ก

เป็นข้อเอกทำจริง ไม่ทิ้งไถล

ที่เขาขึ้นยอดได้ สะบายใจ

ก็เพราะได้ปีนเดิน ขึ้นเนินมา

ถ้าเด็กใดยืนแช อยู่แต่ล่าง

แหงนคว้างมองแล สู่เวหา

จะขึ้นได้อย่างไร นะลูกยา

ทำแต่ท่าแต่ไม่ลอง ทำนองปีน

ถึงหกล้มหกลุก นะลูกแก้ว

อย่างทำแซ่วเสียใจ ไม่ถวิล

ลองเถิดลองอีกนะ อย่าราคิน

ที่สุดสิ้นเจ้าคงสม อารมณ์เอย."

"ใช้สติสร้างปัญญา และใช้ปัญญาแก้ปัญหา"